Navigation

Over comateuze en overleden boeken...

Hij vroeg of ik - ondanks dat mijn winkel bijna begint te verzakken vanwege de hoge stapels boeken - interesse had in een doos met "hele goeie boek'n". Natuurlijk heb ik altijd belangstelling voor hele goede boeken en laat hem dat zonder schroom weten. De doos stond achterin de auto en die zou hij even gaan halen.

Enkele minuten later stond de auto op de stoep en zag ik de man - in het trotse bezit van een door Youp van ’t Hek getypeerde "sprekende kut" - met een overvolle doos aankomen. De moed zonk me al voordat hij de winkel binnenkwam in de schoenen. "Weer een doos met comateuze en overleden boeken", verzuchtte ik.

Voor de antiquarische leek:

comateuze boeken zijn boeken die al decennia ongelezen op zolder liggen en daar eigenlijk ook nog decennia behoren te blijven.

overleden boeken bestaan uit een aan elkaar geplakte collectie oud papier met een lagere economische waarde dan de kostprijs van de calorieën om het 'boek' op te tillen.

Het lijkt me overbodig te vermelden dat beide categorieën antiquarisch - en wellicht zelfs maatschappelijk - volstrekt oninteressant zijn.

De man opende de winkeldeur en op de drempel riep hij dat hij al een goed bod had op deze boeken. Maar.. "dat heb ik afgeslagen omdat ik de koper niet vertrouw". Omdat ik natuurlijk heel betrouwbaar ben, is het logisch dat hij zich dan direct naar mijn winkel spoedt.

Na een blik op zijn wereldliteratuur (o.a. Victoria Holt, Drijfzand; Madeleine Brecht, de tempel van de tijgerogen; John O' Hara, De drift van het bloed) vertel ik hem geen interesse te hebben. Ik neem ze uitsluitend in om te verkopen voor de kinderen in een kindertehuis in Boedapest.

In de winkel liep toevallig collega Michel de Vries (Antiquariaat Berger en De Vries in Groningen) rond. Om mijn besluit kracht bij te zetten, wees ik de man op Michel met de opmerking dat hij maar eens zijn oordeel moet vragen. De collega was al even onverbiddelijk "dit zijn jaren zestig en zeventig romans en die worden niet meer gelezen".

Omdat ik zo eerlijk was, liggen de boeken nu op de tafel voor het goede doel. De man had echter nog wel een vraag. Of ik ook boeken heb van Anton Beuving. "Dat is een suidonaam voor iemand anders", verduidelijkte hij zijn vraag. Als handelaar in oud papier moet je over een gave hebben om onder alle omstandigheden je gezicht strak in de plooi te houden, maar dat lukte nu helaas niet helemaal. Zoals ik bij alle vragen doe, keek ik op internet en vertelde dat een collega hem zou kunnen helpen aan "Vuur aan bakboord".

"Ja...", riep hij enthousiast, "al zijn boeken gaan over schepen op zee". Daarop had ik mijn meligheid niet meer onder controle en zei hem dat deze titel die conclusie niet staaft. "Het schip kan ook in de haven liggen terwijl er aan de linkerzijde een huis in brand staat", kwam droog uit mijn mond. Zonder ook maar te blikken of te blozen zei de man "Dat boek kan een uitzondering zijn maar ik zoek deze titel niet".