Navigation

frissen geheugen van minister Jacqueline KCramer op...

Het is toch te gek voor woorden dat consultants van Ernst & Young worden ingehuurd om te onderzoeken of minister Cramer wel of niet een handtekening heeft gezet onder een advertentie. Het lijkt mij dat in het archief van Milieudefensie (krijgen genoeg subsidie om een archief bij te houden) of bij het IISG (archief van de sociale geschiedenis in Amsterdam) duidelijkheid verkregen moet worden. Hoe doe je dat? Dan pleeg je een telefoontje en laat je het uitzoeken. Daar heb je geen rekeningschrijvende onderzoekers voor nodig.

Het lijkt mij dat de Kamer erop aan moet dringen dat mevrouw Cramer deze consultants uit eigen zak gaat betalen. Het is haar verleden. Daar hoeven de belastingbetalers niet voor op te draaien.

Maar ik vind het allemaal heel bizar. Iemand die niet meer weet of ze zo'n actie heeft gesteund, zou in mijn optiek ook geen minister moeten zijn. Je mag van een bewindspersoon toch wel verwachten dat ze weet wat voor lijken er in haar eigen kast liggen. Wat mij betreft: geen pardon... wegwezen!

Oh ja... wat deed ik in de jaren tachtig?
Laat ik dan ook maar direct verantwoording afleggen over mijn aktivistiese jaren tachtig verleden.

Ik was actief in de Koude Oorlog met het bestrijden van het Sovjet communisme (bij voorkeur op kosten van de belastingbetaler op locatie achter het IJzeren Gordijn). Als Koude Oorlogsveteraan mis ik nog dagelijks de warme erkenning door de overheid. En volgend jaar verwacht ik dan ook een uitnodiging voor het defilé van veteranendag!

Daarnaast hield ik mij bezig met het in kaart brengen van partijen als de Nederlandse Volks Unie en Centrumpartij (en opvolgers en afsplitsingen). Samen met een vriend heb ik bijvoorbeeld ooit Hans Janmaat met een paar van zijn kornuiten in het woonhuis boven het toenmalige winkelpand van mijn ouders aan de Willem Tellstraat ontvangen. Dat leverde destijds interessante interne partij-informatie op waarmee de oprichting van een afdeling van de Centrumpartij in deze regio is voorkomen.

Kortom: de politieke flanken hadden mijn warme belangstelling. En lijken in de kast? Ik kan het me niet herinneren. Misschien moet ik even met Ernst & Young bellen.


Toevoeging...
Nadat ik net hier schrijf over mijn heldhaftige optreden tijdens de Koude Oorlog lees ik tot mijn schrik dat kinderoncoloog Tom Voûte is overleden. Voûte was één van de artsen die als ondersteunende arts met mijn specialist meedacht toen ik in het Emma Kinderziekenhuis werd behandeld. Voûte was een zeer kundig oncoloog.

Ironisch genoeg was het Voûte die destijds de brief schreef aan het ministerie van Defensie dat het de grootste tijdverspilling zou zijn om mij te laten opdraven bij de medische keuring. Dit resulteerde in een papieren beschikking dat ik van generlei waarde ben voor de landsverdediging.