Navigation

op weg naar de plastic wereld...

Dit weekend waren we even in Naarden. Daar viert Alexander zijn negende verjaardag. In de paar uur dat wij bij hem waren, hingen de jongens (Alexander, zijn broertje Bastiaan en een handvol vriendjes) achter twee beeldschermen. De computerspelletjes waren zo spannend dat er amper belangstelling was voor snoepjes, chips en drinken... laat staan voor de rest van de aanwezigen. Toen de moeder van Alexander de kinderen voorzichtig aanspoorde tot enige lichamelijk activiteit, werd er - zonder ook maar een woord te zeggen - door enkele kinderen omgekeken met een verwonderde blik of er een strippende marsbewoner was geland in de kamer. Vertwijfeld verliet ze de ruimte.

Op mijn constatering dat de tijden 'een beetje' zijn veranderd - dat ik met mijn negende verjaardag met mijn vriendjes op speurtocht door het bos in Epe moest - meldde ze, dat je er als ouders niets aan kunt veranderen. "Kinderen willen niets anders. We hebben een spelcomputer met een apart beeldscherm gekocht, zodat ze ook in de auto kunnen spelen", zei ze berustend.

Op de terugweg naar Epe viel het ons op dat ze niet de enigen zijn: een groot deel van de kinderen op achterbanken van auto’s wordt volledig in beslag genomen door beeldschermen van spelcomputers of dvd-spelers. Zelfs tijdens een autoritje van huis naar oma of vice versa kunnen veel kinderen dus al niet meer zonder het beeldscherm. Of zou dat ook gemakszucht van ouders zijn? Toch lekker als de kinderen eens fijn stil zijn en geen drukke spelletjes als ‘zoek de buitenlandse nummerborden’ of ‘ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ spelen.

De jonge generatie leeft steeds meer in een plastic wereld. Het verbaasd mij dan ook niets dat marketingdeskundigen en trendwatchers voorspellen dat er in de nabije toekomst steeds minder binding met de maatschappij zal zijn. Dat is volkomen logisch als je de echte wereld aan de andere kant van het autoraam inruilt voor de fabeltjeswereld op een beeldscherm.