Navigation

De goede kant van het communisme...

Met weemoed denk ik terug aan de jaren tachtig. Een tijdperk waarin ik regelmatig in het Oostblok kwam. De wereld was lekker overzichtelijk. Wij hadden gelijk en de communisten in het Oostblok en op andere plaatsen in de wereld deden alles en dan ook werkelijk alles verkeerd. Punt uit!

En daar zit je dan anno 2008: in een vakantiehuisje in de DDR (ik blijf alles achter Helmstedt in Duitsland gemakshalve DDR noemen. Dat houdt het wel zo overzichtelijk) en staat de wereld op zijn kop.

Op weg naar ons vakantiehuisje halverwege Berlijn en de Poolse grens rijden we in ons dorp langs de ooit met trots gepresenteerde flatgebouwen voor het proletariaat aan de Strasse der Jugend. Nu mooie relikwieën uit vervlogen tijden die prachtig symboliseren hoe Erich Honnecker en zijn SED (Socialistische Eenheidspartij Duitsland) de toekomst van de DDR-jeugd zagen: grauwe eenheidsworst zonder kraak en smaak.

Voor wie een voorstelling wil maken van deze kroonjuwelen der communistische architectuur: visualiseer het gemeentehuis van Epe maar dan met kleinere ramen (het was natuurlijk niet de bedoeling dat de DDR-burgers veel van wereld zouden zien).

Om de hoek van deze troosteloze gebouwen ligt ons vakantiehuis. In alles een contrast met de voormalige DDR-architectuur. Een gloednieuw vrijstaand huis met rietenkap en uitgezaagde houten oude boeren Germaanse symbolen op de nok. De inrichting is ongekend lux. In de douche komt het water van vier verschillende kanten met een snelheid waar een gemiddeld brandweerkorps mee uit de voeten kan. Er is een sauna en in de keuken is alle denkbare apparatuur aanwezig. Kortom de DDR is hier allang vergeten.

En ook de economisch succesvolle 'Ossies' zijn veranderd. Een blik uit het raam leert dat de kapitalistische mentaliteit echt bestaat. Ik verbaas me regelmatig over het wangedrag van af- en aanrijdende mannen en vrouwen in hun te grote auto's bij (sportscholen). Voor mij is het een uitwas van de kapitalistische maatschappij. En dat blijkt universeel te zijn.

Vanmorgen rijdt een lange stoet ouders in hun auto's via de Strasse der Jugend naar het kinderdagverblijf tegenover onze tijdelijke woning. De oude Opels en kleine Fiats worden netjes en ingetogen in volgorde van aankomst geparkeerd. Dat die ouders een eindje moeten lopen, lijkt ze niet te deren. Die bescheidenheid geldt echter ook hier niet voor de bestuurders van de veel te grote auto's. Terwijl ik het tafereel aanschouw, rijdt een vrouw met te hoge snelheid langs alle andere vierwielers en parkeert haar BMW X5 zonder pardon pontificaal voor het hek.

De bestuurster vindt haar gedrag vast erg efficiënt. Iedereen met meer dan twee hersencellen vindt het echter ronduit onbeschoft. Het kind wordt uitgeladen en in een flits ronkt mevrouw met haar SUV weer verder. Als je een grote auto hebt, gelden blijkbaar andere regels. Niet alleen voor de deur van de sport- en lagere school in bijvoorbeeld de W.G. van der Hulststraat in Epe, maar ook in de (voormalige) DDR.

De vraag is of het rijden in een SUV de bestuurders asociaal maakt of dat asocialen kiezen voor de SUV? Ik denk het eerste. Zouden er in de tijd van DDR ook asociale ouders zijn geweest die hun auto pontificaal op de stoep voor het hek jakkerden? Met eenzelfde Trabant als alle andere ouders maakt dat toch beduidend minder indruk en laat je het volgens mij wel uit je hoofd. Het communisme was zo gek nog niet.