bloederige taferelen...
Een fragment van mijn reisdagboek
Vandaag is het feest. Het feest van de grote massamoord: het islamitische slachtfeest. Reken even mee. Op Java wonen ongeveer 120 miljoen mensen. Daarvan is ruim 90 procent moslim. Dat levert 100 miljoen moslims op. Die gaan vandaag op straat of bij de moskee een schaap, geit of koe slachten. Als we uitgaan van gemiddeld één dier per 10 personen (dat is een zeer conservatieve schatting) dan worden er vandaag 10 miljoen kelen doorgesneden. Het echte aantal zal misschien wel het dubbele zijn. Nou zou je kunnen betogen dat er iedere dag vlees wordt gegeten en dat er dus iedere dag zoveel dieren worden omgebracht, maar dat is niet het geval. Een belangrijk deel van de bevolking hier heeft helemaal geen geld om iedere dag vlees te eten. De meeste mensen eten hooguit één tot drie keer per week vlees bij hun rijst. Dat vlees is dan bovendien meestal kip en die worden vandaag ontzien: het is vandaag dus een echte feestdag voor het pluimvee. Ik heb sterk de indruk dat ik ze triomfantelijker dan gisteren zie rondscharrelen.
We kunnen vandaag dus met recht spreken van een massamoord. Maar even met beide benen op de grond: deze massamoord vindt bijna dagelijks in Europa en de VS plaats omdat wij daar wél massaal iedere dag vlees willen eten. Wij slachten echter niet op straat maar hebben daar onze grote hermetisch afgesloten vleesfabrieken voor. Wij willen blijkbaar de lieve oogjes van het lammetje dat we als lamsbout naar binnen werken of het schattige koppie van het kalfje dat als kalfskotelet op het bord ligt niet zien. Voor de nuance is het wel goed om het boter op ons hoofd even te laten smelten.
Een belangrijk verschil met slachten in het westen is dat hier ritueel wordt geslacht. Dat lijkt mij voor de dieren in kwestie een stuk minder aantrekkelijk (ik kan het ze niet vragen want ik blaat geen Indonesisch). Het spreekt vanzelf dat ik het ritueel wil vastleggen. Dat is niet zo moeilijk want het is niet te missen.
Op bijna ieder grasveldje naast een moskee - en daar zijn er dus nogal wat van hier - is het een drukte van jewelste. Jonge kinderen trekken het schaap naar de imam. Die legt het dier met behulp van enkele mannen boven een gat in de grond. Dan begint hij te bidden en snijdt vervolgens met een snelle ruk de keel van het dier door. Het dier is eigenlijk vrij snel dood. Dat het naspartelt heeft meer met stuiptrekkingen te maken dan met het lijden. Zonder bloed in de hersenen is er weinig meer te lijden. Ik keek niet echt uit naar het tafereel. Maar als je het dagelijks leven wilt vastleggen mag je deze kans natuurlijk niet laten liggen. Als ik er nu op terugkijk dan heb ik er niet eens zoveel moeite mee. Als ik zie hoe wij onze dieren door het land transporteren om uiteindelijk met een stalen pen in het hoofd aan hun eind te brengen, vraag ik mij af welk dier uiteindelijk meer lijdt (even de behandeling van dieren in Azië buiten de discussie gelaten).
En dat ziet er dus zo uit...
Schapen en geiten worden overal langs de weg verkocht
Het dier wordt boven een gat in de grond gelegd. Dan prevelt de iman een gebed boven het dier
En snijdt met een krachtige snee de keel door
Nadat het bloed in het gat in de grond is gelopen, hangt men het dier op
en slijpt men de messen om het karwei af te maken
Niet alleen schapen en geiten worden gekeeld... ook koeien
