Daar komt de trein

Leven langs het spoor...

Tijdens onze reis zijn we op bezoek geweest bij de Stichting (Yayasan) Aulia (zie: www.aulia-kids.org of de Stichting Lestari).

Een fragment uit mijn reisdagboek:

In de auto wordt Lies (de directeur van Aulia) een beetje zenuwachtig en drukt ze ons op het hart om vooral op te passen en goed de aanwijzingen op te volgen. De volgende locatie is namelijk erg gevaarlijk. Gevaarlijk in twee opzichten. Ten eerste behoren de bewoners tot de armste mensen in Jakarta en zijn erg crimineel. Daarnaast is er iedere tien minuten nog een externe letterlijk dodelijke bron van gevaar.

Als we uitstappen zien we wat ze bedoelt. We lopen de spoorbaan op, op weg naar de mensen in de hutjes die letterlijk aan de rand van het spoor staan. De bewoners scharrelen op het spoor. Kinderen vliegeren tussen de hoogspanningsleidingen door. En dan begint de bel van de spoorwegovergang te klingelen. De bewoners en de kinderen rennen van het spoor hun huis in en doen hun raam en deur dicht. Waar moeten wij naartoe? Corine en de staf van de stichting gaan onder een afdak tussen twee huisjes staan. Ik ga naar de andere kant in het midden van de twee sporen staan tussen twee huisje op een lege plek.

Een grote personentrein dendert met 40-50 kilometer per uur voorbij. Ik steek mijn camera tussen een hutje en de trein in de hoop dat hij niet wordt geraakt door de mensen die uit de trein hangen. Dit is echt een van de meest bizarre ervaringen in mijn leven. Hebben wij in Nederland collectief last van het NIMBY-syndroom (not in my backyard)... Het leven voor de mensen op deze locatie is uitermate overzichtelijk: ze hoeven niet na te denken over het NIMBY-syndroom. De trein raast voor de voordeur en een achtertuin hebben ze niet. Jaarlijks komen diverse bewoners om het leven (in tegenstelling tot b.v. Mumbai, waar alleen al in die stad jaarlijks ruim 5000 mensen in en om de trein omkomen - en dan hebben we het niet over botsingen met auto's - houden ze hier geen statistieken bij). Je kunt je geen fout permitteren want de trein is dodelijk. Er hangen allemaal mensen uit de trein en voor je het weet, heb je een voet in je nek. Krankzinnig!

Ook op deze locatie bezoeken we enkele gezinnen. Dit zijn voornamelijk bedelaars. Ze zingen of zeulen met een baby - die je voor dat doel kunt huren in Jakarta: serieus er is een plein waar de baby's worden aangeboden - langs de auto's voor de stoplichten. Ik klim over een smalle trap omhoog om een kamertje van een moeder te bezoeken. Ze leeft hier met enkele kinderen. Voor een plek van nog geen twee bij twee meter betaalt ze 250.000 roepia per maand. Dat is omgerekend 22 euro... een godsvermogen voor mensen die amper meer dan een euro per dag verdienen. De stichting beperkt zich op deze locatie tot het monitoren van de kinderen en het stimuleren om ze naar school te sturen. Er is geen fysieke ruimte om een klaslokaal neer te zetten, dus informeel onderwijs is onmogelijk. Ook worden er geen microkredieten verstrekt omdat deze bewoners te onbetrouwbaar zijn. Lies zegt het diplomatieker... 'ze zijn tè arm', maar haar nonverbale communicatie zegt genoeg.

En dat ziet dat er dus zo uit...