Het is feest!

met een ijstaart...

Nou ja feest... Omdat de stempelkaart van de snackbar vol was, kregen we vandaag eindelijk de felbegeerde ijstaart. Een ijstaart met op de verpakking de tekst: parfum vanille. Nou mag die ijstaart naar vanille ruiken, smaken doet het ding naar niks.

Het was zo'n ijstaart die je als toetje krijgt tijdens een toch al jammerlijk mislukte verjaardagsfuif. Zo'n partijtje waarbij de slingers reeds half naar beneden zijn gekomen, de ballonnen voor een deel zijn geknapt en de gasten met weerzin aan tafel gaan omdat de al jarenlang slepende familievetes nog steeds niet zijn uitgesproken. En als de familieleden dan eindelijk met een drukkende hoofdpijn van de opgekropte chagrijnigheid naar huis denken te kunnen, horen ze dat er nog een dessert komt. Op dat moment komt er dan zo´n ijstaart op tafel.

Eenzelfde ijstaart hebben wij vanavond dus ook gegeten. Wat een treurigheid die Ola Viennetta...

Harold Makaske 20 april 2009781 - Hoofdstuk: 5. Losse gedachten