De wereld staat in brand want Jan en Yolanthe en Patricia en Adam zijn uit elkaar. Daarnaast haalt ook nog eens een scheet in de Efteling landelijk nieuws. En ik? Ik schrijf helemaal niks! Tja... het is wat.
Ik verbaas me alleen maar over de leegheid van ons bestaan. Het lijkt met de week erger te worden. Hebben we nou werkelijk geen enkel serieus onderwerp meer om ons druk over te maken? Hoe dan ook... Ik heb een culturele week achter de rug.
Vorige week zaterdag zijn we naar
theatergroep Carver geweest (zoals altijd in theater Bellevue in Amsterdam). Carver legt op onnavolgbare wijze de troosteloosheid van ons bestaan en alles wat daarmee te maken heeft bloot. Deze toneelgroep rond Beppie Melissen volgen we al jaren en iedere keer hebben we weer een geweldige avond. Vorige week was de voorstelling
Brigadier Fub of het eeuwig menselijke een nieuw hoogtepunt. Navertellen van Carver is onmogelijk. Ik doe dan ook geen poging. Niet gezien? Dan heb je wat gemist.
Deze week waren we ook in Orpheus. Daar zagen we het toneelstuk De Grote Liefde met Derek de Lint, Renée Soutendijk en Kitty Courbois. Een mooi en degelijk gespeeld stuk, maar wat mij betreft ook niet meer dan dat. Het verhaal was niet echt boeiend.
En dan vandaag een nieuw cultureel hoogtepunt. Bij Kunsthuis KEK vonden we Grasman (Corine vindt dat geen goede naam, maar ik weet nog geen betere). De officiële naam van deze buste luidt
Gele Roos, maar dat is ook zo saai. Grasman is een beeld van kunstenaar
Hennie Schippers uit Zalk. Omdat een foto meer zegt dan duizend woorden, hoef ik geen poging te doen om het te beschrijven. Zie hierboven...
Nu ik nog eens naar het beeld kijk, denk ik dat ik het "de reïncarnatie van Kloasien uut Zalk" ga noemen.
En dan heb ik deze week ook nog gefotografeerd. Zo heb ik met de modellen Kim en Kim een feestje in scene gezet. Binnenkort in het groot te zien in de etalage.
