Een goede reden om weer eens onder het bureau te kijken...
Gisteravond was het zover. De oude pc is verbannen naar de bovenverdieping. Daar mag hij zijn oude dagen slijten. Helemaal vereenzamen hoeft hij niet... door middel van een netwerkkabel blijft hij verbonden met de boze buitenwereld van het internet. Hij is echter ontslagen van het zware werk.
De tafel is vrijgemaakt voor een nieuw werkpaard. Vanmorgen naar de Aldi om daar de aanbieding te scoren. Nee... niet in de rij gestaan... Natuurlijk geregeld dat er netjes een apparaat voor mij achteruit was gezet bij een filiaal met een bedrijfsleider die ik via-via ken - tja... ik blijf netwerken :-))).
Voor mij was het reden om gisteren eens voor het eerst sinds ruim anderhalf jaar achter en onder de werktafel te kijken. Daar lag een chaos aan draden en snoeren. Je weet niet wat je tegenkomt.
Webcam hier (1 x gebruikt), speakersnoertje daar (losgerukt sinds de pc direct op de stereo is aangesloten). Pc microfoon (nooit gebruikt), snoeren om mijn gitaarmulti-effect aan de computer te sluiten (een paar keer gebruikt, maar geloof me... mijn gitaarspel is het ultieme bewijs dat er geen god bestaat die het beste met de mensheid voor heeft... dus dat opnemen heeft geen zin) en nog meer van dat moois.
Een klein portie spagetti:
En tussen die snoeren lagen genoeg haren om een volledige Floor en een halve vizsla te reconstrueren.
Na een beetje orde in de snoerenwir-war te hebben geschapen, ben ik vanmorgen dus de nieuwe pc gaan halen. Een prachtig apparaat met alles erop en eraan.
Toch ben ik een beetje teleurgesteld. Waar zijn de tijden gebleven dat je een pc aanschafte - voor veel meer geld !?! - waar je sprakeloos achter ging zitten om te genieten van de gemakken van een harde schijf of om ademloos te kijken naar het prachtige gekleurde beeldscherm?
Mijn eerste pc uit 1987 was een heuse 8086 processor 'mèt' zonder harde schijf. Deze pc draaide op dos 2.0 en had een monochroom 'amber' beeldscherm (al een stuk beter dan de migraine groene versie die we op het werk hadden). Twee enorme 5,25'' floppy's stuurden deze machine aan. Oh wat was ik blij... en dat voor 'slechts' 4500 gulden inclusief een 6 naalds matrixprinter. Het was een pc-privé project van de Tweede Kamer. De Tweede Kamer betaalde 1000 gulden mee en de deelnemers mochten de pc in drie jaar rentevrij aflossen. Dat laatste is netjes gebeurd, maar het heeft de Nederlandse belastingbetaler toch heel veel geld gekost, want enkele jaren later bleek dat de comptabele (zeg maar veredelde penningmeester) van de Kamer de rekening (bijna 1,5 miljoen gulden) aan HCS Manudax twee keer had betaald. Toen de accountant vroeg wat daarvoor de reden was, was het al te laat... HCS Manudax was over de kop gegaan in de recessie van 1990.
Een jaar nadat dit debacle werd ontdekt kwam een pc met harde schijf (40 mb) én kleurenscherm. Een heuse 386 sx (de 286 - AT - heb ik overgeslagen)! Ook die pc kreeg ik met een pc privé project van de Kamer. En ook dit keer moest de belastingbetaler onnodig bloeden. Voor de comptabele moet de financiële organisatie een ramp zijn geweest, want met mij waren er veel meer deelnemers aan dit project die NIET in dienst waren bij de Kamer, maar bij de individuele politieke fracties. De relatie tussen de ambtenaren en de fracties en medewerkers is gevoelig als het gaat om dit soort projecten. Iedereen onder het hetzelfde dak wil meedoen. Om niemand teleur te stellen werd afgepolderd dat wij rekeningen zouden ontvangen en dan de termijnbedragen zouden overmaken (wederom drie jaar lang rentvrij voorschot). Het wachten was dus op de rekeningen van de Kamer.... en daar ging het goed mis. Na een jaar of iets meer te hebben betaald, stokte de rekeningstroom en dus ook de betaling. Niemand heeft er ooit nog naar gevraagd. Voor de Kamer was de maat wel vol en er is tot op heden nooit meer een pc privé project van de grond gekomen. Ik blijf de belastingbetalers tot in lengte van jaren nederige dank verschuldigd!
Hoe het ook zei... Met verwondering en diep respect voor meneer Gates genoot ik van deze multimedia pc met Windows 3.2 en een echte cd rom speler (met dubbele snelheid!). De pc werd helemaal compleet met de overbekende Star LC 20. De 9 naalds matrixprinter.
De vreugde kon helemaal niet meer op toen rond de jaarwisseling van 1996 de eerste pentium 70 mhz met Windows 95 (1,2 gig harde schijf) werd geïnstalleerd. De mogelijkheden leken onbegrensd... en we konden met maar liefst 28k8 het internet op (je lachte met dat modem iedereen uit, want 9600 en 14k4 waren nog standaard). Deze pc heeft tot begin van dit jaar nog dienst gedaan op verschillende adressen en werkt nog steeds. Ondertussen waren ook de matrixprinters van het eerste uur ingeruild voor een Brother laserprinter.
De volgende stap was een pentium 2 250 mhz met 12 gig harde schijf. De internetsnelheid nam toe tot 56k6. Deze pc werkt ook nog steeds en wordt door een middelbare scholier nog dagelijks gebruikt voor spelletjes en internet.
In 1997 kwam de eerste scanner op het bureau. Het was ook hard nodig want midden 1996 was mijn eerste historische internetsite online gekomen. Als pionier op de elektronische snelweg moesten er uiteraard ook illustraties bij. Wat een genot om plaatjes te digitaliseren. De scanners van Trust waren een fiasco en werden al snel vervangen door een HP (zie ook reacties hieronder). Ook deze ging met twee jaar de deur uit naar een vriend. Wel bleef ik HP trouw... er kwam een nieuwe, maar nu een professionele. Dit alles werd gecompleteerd met een HP inktjet printer voor de 'broodnodige' kleurenplaatjes. Het bureau werd onderhand te klein.
Terug naar de pc's. Vier jaar geleden kochten we de pentium 3 (800 mhz met een 28 gig harde schijf en 128 mhz intern geheugen). Snel daarna kregen we ISDN. Dat schoot tenminste een beetje op en bovendien zou er een kans bestaan dat we nog vrienden overhielden omdat we ook telefonisch weer bereikbaar werden. De internetsnelheid en de bereikbaarheid werd nog beter toen Berkel en Rodenrijs ADSL kreeg. Op de dag van introductie ging ook bij ons 'de knop om'.
In april 2002 verhuisde de gehele digitale inboedel mee naar Epe. Het was even slikken toen we daar weer terug moesten naar ISDN. De veluwe kreeg pas eind 2002 ADSL. Met de verbouwing hadden we echter rekening gehouden met de komst van de digitale snelweg en we waren zo slim geweest om het ethernetmodem niet terug te sturen naar KPN. Enkele maanden geleden voorzagen we met een router het huis en de winkel van permanent internet.
De pentium III is sinds gisteren met pensioen. De kast blijft wel bij ons thuis. Met dit apparaat is eigenlijk niets mis en het kan boven worden gebruikt voor het archiveren van mijn boeken en voor internetten door onze Hongaarse jongens. Gisteren ook nog maar direct een netwerkkabel doorgetrokken naar boven, zodat nu het hele huis ge-adsl'd is.
En dan zit ik nu achter de gloednieuwe pentium 4 en dat is eigenlijk een beetje teleurstellend. Deze pc kan bijna niets meer dan de vorige pc (of het moet het branden van dvd's zijn). Het verschil zit in de snelheid en het gemak waarmee grote hoeveelheden foto's bewerkt kunnen worden (meer en sneller werk geheugen).
Knarsetandend zit ik mij te ergeren aan Windows XP. Het wil maar niet lukken om een bloeiende relatie te krijgen met dat besturingssysteem. Zo kan ik om één of andere reden geen Nederlandse taallijst in Word importeren en geeft het programma permanent foutmeldingen die het vervolgens wil versturen naar Microsoft, hetgeen ook mislukt... Wat een ellendige troep is dit (ondertussen Microsoft Works, Office en het pre-geïnstalleerde Word eraf gegooid en opnieuw geïnstalleerd -> nu werkt het wel... zucht). Ook denk ik met weemoed terug aan aan die prachtige zwarte floppy's... daarvan heb ik definitief afscheid genomen, want de makers van deze pc zijn de floppydrive vergeten.
De nostalgie is weg. Het wachten is op een nieuwe technologische revolutie waar ik me over kan verbazen...
