De waardeloze belangenbehartiging van

chronisch zieken en gehandicapten...

De dag nadat de Tweede Kamer de nieuwe WAO goedkeurde, schrijft een beleidsmedewerker van de Chronisch zieken en Gehandicapten Raad Nederland een stuk in De Stentor (het regionale gpd-dagblad in delen van Gelderland, Overijssel en Flevoland). Ze legt uit dat de Raad problemen heeft met de regeling voor gedeeltelijk arbeidsongeschikten. Met die opinie treedt ze geweldig op tijd naar buiten. Een journalist vroeg zich deze week in De Volkskrant af hoe het toch mogelijk is dat ingrepen in de WAO zo gelaten worden geaccepteerd terwijl er zoveel mensen de armoede mee worden ingedreven. Het hierboven genoemde artikel geeft antwoord op die vraag: de echte belanghebbenden worden abominabel vertegenwoordigd.

Hebben de chronisch zieken en de gehandicapten iets vernomen van deze Raad tijdens de discussie over de nieuwe WAO? Natuurlijk zal dit orgaan wel een brief naar de Tweede Kamer hebben gestuurd en uiteraard zal een kleine delegatie met enkele woordvoerders hebben gesproken, maar je hoeft geen Binnenhof-watcher te zijn om te weten dat je met dergelijke acties geen deuk in een pakje boter slaat. Deze beleidsmedewerker had veel eerder alarm moeten slaan met veel hardere ingezonden artikelen in de kranten en opiniebladen. Daarmee had ze uiteraard het overleg met de politiek moeilijker gemaakt, maar nu heeft ze ook helemaal niets bereikt en rest haar krokodillentranen te huilen.

Maar nee, de beroepspolderaars van dergelijke ‘belangenorganisaties’ opereren knus op de vierkante kilometer van Den Haag. Het kabinet en de Kamerleden van de coalitie maken daar graag gebruik van en spelen dat spel heel slim mee. Op die manier worden de belangen van chronisch zieken en gehandicapten door een slim strategisch spel in de achterkamertjes verkwanseld. Dat is bij de invoering van de nieuwe basisverzekering gebeurd en nu wederom bij nieuwe WAO.

De nieuwe WAO en de strenge herkeuringseisen van het kabinet voor de bestaande WAO-ers zal veel chronisch zieken terugverwijzen naar de arbeidsmarkt. Daar zit echter geen werkgever op ze te wachten. Ondanks financiŽle regelingen voor werkgevers zal zeer snel blijken dat velen van hen nooit meer aan het werk komen. Een werkgever wil namelijk helemaal geen financiŽle tegemoetkoming. Een werkgever wil continuÔteit. Dat kunnen chronisch zieken meestal niet bieden, want pijn, koorts en vermoeidheid als gevolg van een objectief vastgestelde ziekte, leiden zonder twijfel tot extra ziekteverzuim. En daarom zullen werkgevers ze vriendelijk en met alle begrip keihard links laten liggen. Het kabinet weet dit ook en verwacht zelf dat slechts twintig procent van de huidige gedeeltelijk arbeidsongeschikten weer aan het werk komt. Dat betekent dat ruim driehonderdduizend mensen hun inkomen voor een deel gaan kwijtraken. Dat is ronduit cynisch afbraakbeleid!

Ook chronisch zieken en gehandicapten zijn niet tegen de strengere (her)keuringen, maar ze moet wel een redelijke kans krijgen op de arbeidsmarkt, anders leiden de nieuwe regels veel van hen regelrecht naar de financiŽle afgrond. Het zou goed zijn als chronisch zieken en gehandicapten zelf het heft in handen nemen. Helaas hebben ze daar meestal niet de energie en de kracht voor om dat te doen. Dat maakt ze makkelijke prooi voor de Haagse beleidsmakers.

(Dit betoog verscheen in verkorte vorm in De Stentor van 7 juli 2005)

© Harold Makaske 1 juli 20051512 - Hoofdstuk: 5. Losse gedachten