We gaan trouwen

Een kampongbruiloft op Java...

Een fragment uit mijn reisdagboek:

Al pratend komen we in een 'voorkampong' van Bandung aan. Daar maken we kennis met een zeer traditionele Sundanese Kampong moslimbruiloft. Dat gaat ongeveer als volgt.

Je bouwt een tent over de straat en daar zet je allemaal stoelen neer. In een deel van de tent hang je grote bossen met schitterende bloemen. Je haalt bij de lokale operette vereniging het decor van hun laatste uitvoering 'het gouden paleis van de prins' en zet dat onder de bloemen. Dan zet je een soort melkbus met een gleuf op een strategische plek neer. Daar 'moeten' de gasten hun envelop met geld (gemiddeld 25.000 roepia = 2,25 euro) in deponeren. Dan zet je een podium boven een rijstveld. Je huurt een enorme geluidsinstallatie en laat de achterkleinkinderen van de Blue Diamonds zingen.

Vervolgens laat je een visagist komen met een grote bak poeder. Die duwt het hoofd van de bruid een aantal maal in die bak met poeder (goed aandrukken!). De ogen worden voorzien van enorme lagen oogschaduw (in dit verband is het beter te spreken van oogklepjes). Je behangt haar helemaal met bloemen en zet haar in de kamer met de gouden banken onder de bloemen. De bruidegom trekt een traditioneel Sundanees pak aan en het feest kan beginnen!

Dat feest bestaat eruit dat het bruidspaar 's morgens door een Iman in de echt wordt verbonden. Daar is alleen de familie bij aanwezig. Om tien uur gaat het bruidspaar naar de 'gouden kamer' waar ze al hun gasten ontvangen. Die kamer is klein en bloedheet. Het is een soort receptie. De gasten komen dan ook alleen maar langs, schudden de hand (of worden zeer hartelijk omhelsd zoals bij goede vrienden - zoals wij zijn natuurlijk - het geval is). De gasten lopen door naar de volgende ruimte. Daar staat de catering klaar om een bordje met eten te overhandigen. Vervolgens krijg je een glas - veilig - water en dan mag je buiten in de tent plaatsnemen op de stoelen om te genieten van de achterkleinkinderen van de Blue Diamonds. Alles wordt natuurlijk vastgelegd door een professioneel camerateam. Ondertussen gaat het leven bij de buren gewoon door en rijden er brommers met vee en andere goederen achterop tussen de stoelen en de gasten door (dan moet je die tent maar niet op de weg bouwen).

Dit ritueel gaat door tot drie uur 's middags. Dan zal de bruid wel in de lokale rivier worden afgespoeld om weer door haar kersverse man te worden herkend.

Tot zover de wellicht 'iets' te Westerse beschrijving van dit uiteraard zeer boeiende en voor de familie en het bruidspaar zeer belangrijke ritueel (Wat zullen zij wel niet denken van die bruiden in Nederland die zich in dwaze, slecht zittende witte jurken hijsen, zich op/in allerlei foute vervoermiddelen door de collega's van manlief door het dorp laten rijden en onder een boom - of achter de kassa bij een Aldi filiaal - een serie foto's laten maken, zodat ze nog eens kunnen terugkijken op de mooiste dag van hun leven?). We hadden dit absoluut niet willen missen! Diana vertelt dat het eigenlijk een zeer sobere plechtigheid is. Een bruiloft voor de arme mensen. Voor onze begrippen is er erg veel werk verzet om het tot een mooi feest te maken.

Wat Corine en mij ook nu weer opviel - en dit is serieus - is dat het bruidspaar helemaal geen vreugde uitstraalt. Het is een gearrangeerd huwelijk en op één of andere manier straalt dat er vanaf. Op de foto's van het bruidspaar staan twee dodelijk serieus kijkende mensen. Of dat nou de spanning van de omstandigheden is of dat het een reële waarneming is van ons, zijn we tot op heden nog niet achter. We hebben al vaker gearrangeerde bruiloften meegemaakt in Turkije en India en daar valt het ook telkens op.

En dat ziet er als volgt uit:

Het bruidspaar