De idioterie rondom de bevrijding van Ingrid Betancourt

De leegheid van ons bestaan blootgelegd...

Ik verbaas me over het krankzinnige circus rondom de bevrijding van Ingrid Betancourt. Slimme politici en zelfs de Paus verdringen zich om haar roem op zich te laten afstralen. De Franse president Nicolas Sarkozy deed het voorkomen alsof hij zijn geliefde na jaren weer in de armen sloot, terwijl hij Ingrid Betancourt volgens mij nog nooit eerder had ontmoet.

En niet alleen politici zijn in extase. Ook journalisten en commentatoren rollen over elkaar heen om haar de hemel in te prijzen. Gisteren hoorde ik iemand de vergelijking maken met Nelson Mandela. Ze zou ook in aanmerking moeten komen voor de Nobelprijs voor de Vrede.

Het is natuurlijk geweldig dat ze is bevrijd. En dat er feest wordt gevierd is niet meer dan logisch. Maar het is buiten proportie dat ze direct de halve wereld overgaat en overal wordt ontvangen als een soort 'redder van het universum'.

En het einde is nog niet in zicht. Diverse mensen op diverse plaatsen (o.a. in NOVA gisteravond) suggereren dat ze zo snel mogelijk politieke functies moet gaan bekleden. Dat zou toch bizar zijn? Iemand die ruim zes jaar gevangen heeft gezeten in een jungle heeft toch geen enkele binding meer met de maatschappij en de maatschappelijke ontwikkeling? Iemand die volledig naast de maatschappij en de maatschappelijke ontwikkeling heeft gestaan kan toch nooit op een verantwoorde wijze zo'n rol vervullen? Laat Betancourt eerst maar weer eens met beide benen in de 'echte' wereld gaan staan. Met deze mediagekte en aandacht van wereldleiders is het maar de vraag of dat overigens ooit nog gaat gebeuren.

Laten we toch alsjeblieft wel een beetje realistisch blijven. Betancourt was een derderangs presidentskandidaat uit Colombia (volstrekt kansloos met een paar procent kiezers achter zich) die tegen alle adviezen in naar het gebied ging waar de FARC heer en meester is. Ze heeft feitelijk nog nooit iets concreets gepresteerd, dus haar nu als een soort heilige te vereren, is niets meer dan een uiting van de leegheid en domheid van het menselijk bestaan.

In het tijdperk dat god en andere symbolen naast het voetstuk van houvast liggen, grijpt de mens iedere kans aan om iets of iemand op dat voetstuk te krijgen. Deze week was dat Ingrid Betancourt. De mens moet blijkbaar altijd iets te vereren hebben. In het Romeinse rijk noemden ze het 'brood en spelen'. Ik ben echter benieuwd wat haar houdbaarheidsdatum is.

Voor mij is dit circus weer een bewijs van de oppervlakkigheid van de menselijke soort. En dat durft zich de top van de evolutie te noemen. Wat een afschuwelijke wereld is dit toch eigenlijk!

Harold Makaske 5 juli 20081007 - Hoofdstuk: 5. Losse gedachten